شمارهٔ ۱۰ امیر پازواری
منْ اوُنْ فرنگی کافِر بی‌دین بُومْ،
من بتْ پرستونْ‌رِهْ همه‌یِ مَهینْ بُومْ،
اگر که تره قَهْر و تره من کینْ بُومْ،
یاربْ به تُرکی بَو که تره من چینْ بُومْ؟
من قاتِل اونْ امامِ هشتمین بُومْ،
دوزخِ دریمْ جمله‌یِ کافرینْ بُومْ،
بیگونهْ از اسلام وُ ایمون وُ دینْ بُومْ،
ته کِرْدِهْ اگر من ذرّه‌ای غمینْ بُومْ،
اَرْ پادشِه هند و ختا و چین بُومْ،
جمشید وُ فریدون‌رِه منْ جانشینْ بُومْ،
منْ به آسمونْ جایِ مه و پروین بُومْ،
اوُنْ مَحَلْ تنه خرمنِ خوشهْ چینْ بُومْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
[اگر] من مانند آن فرنگی کافر بی‌دین باشم (بشوم) / [اگر] من بزرگتر بت‌پرستان باشم (بشوم) من اگر با تو به قهر و کین باشم، / یارب به محبوبم بگو: با تو چگونه باشم؟ من قاتل آن امام هشتمین باشم (بشوم)، در درون دوزخ از گروه کافران باشم (بشوم)، از اسلام و دین و ایمان بی‌گانه باشم (بشوم)، اگر از کردار تو ذرّه‌ای اندوه‌گین باشم (بشوم) اگر پادشاه هند و ختا و چین باشم (بشوم) / اگر جانشین جمشید و فریدون باشم (بشوم) اگر در آسمان جای ماه و پروین باشم، / در آن هنگام من از خرمن دانش تو خوشه‌چین باشم (شوم)