شمارهٔ ۱۳ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

ختا و ختن تا انتهای هندوستان / تا آن دشت قبچاق و مرز مداین بسی آرزو در دل من است اولاً این‌که، / اندام دوست را سر تا پا دربر گیرم زمانه با هزار کینه شب و روز با من به خشم رفتار می‌کند / به تو می‌گفتم که روزگارم این‌گونه شده است ایران تا توران همه جا این‌گونه شد (به من) / ناز تو زیاد شد، شاهین میزان‌گر (ترازو) به پایین می‌آید تو می‌دانی که مهر یا کین تو را به دل دارم / تو می‌دانی که با این حال یارای گفتن ندارم بدانید که برای مردن خویش نمی‌نالم / آه من از این است که تاب ندیدن تو را ندارم