شمارهٔ ۱۷ امیر پازواری
یا ربْ سَد و بیست سالْ عمرِته دراز بو!
ته روشن درِ دولتْ همیشه باز بو!
ته نومْ محمودآسا به دَنی ممتاز بو!
ته دشمن نگونسار و دوست سرفراز بو!
ده و دو هزار کوس، شو و روز بساز بو!
ده و دو هزار شیر نر ته همراز بو!
شهباز ته دولت به کَیْهُونْ پرواز بو!
کو ترْ صفتْ ته دشمن به چنگ باز بو!
نُهسد و نود سال عمر ته دراز بو!
همیشه تنه مجلس صدایِ ساز بو!
ته باقی عمر سرچشمهیِ هراز بو!
ته پشت و پناه خالقِ بینیاز بو!
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
الهی عمر تو سد و بیست سال به درازا بکشد (بادا)! / در دولت و اقبال روشن تو همیشه باز باشد (بادا)! نام تو محمودآسا در جهان برتر باشد! / دشمن تو نگونسار و دوست تو سرفراز باشد! ده و دو هزار کوس، شب و روز کوک و آمادهی نواختن باشد! / ده و دو هزار (دوازده هزار) شیر نر (پهلوان) همراز تو باشند! شهباز بخت و اقبال تو، به کیهان در پرواز باشد! / دشمن تو کبوترآسا اسیر چنگال باز باشد! نُهسد و نود سال عمر تو دراز باد! / همیشه در مجلس تو صدای ساز و موسیقی باشد (بادا)! بازماندهی عمر تو، سرچشمهی هراز باشد (بادا)! / پشت و پناه تو آفرینندهی بینیاز بادا! (باشد)!