شمارهٔ ۲۷ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

دیرگاهی در یک جا، هزار داغ در دل دارم / زیرا، سروآسا و کبک‌خرام من، به جایی رفته است امیر آرزویی برای دو بوسه‌ی تو دارد /‌ای تاووس جلوه، که ذات عرب داری و بی‌همتایی! دلم به مهر تو گرم است، آن‌قدر (بوسه) بده که می‌دادی / مهرورزی دل را به دیگر جای مگذار! سوگند به عشق تو و ذات خداوندی / که بی‌تو زندگی برایم بایسته نیست (نمی‌باید) می‌روم که به تو مهرورزی نکنم، نمی‌شود (شایسته نیست) / مهرورزی تو را، دلی مانند سنگ (استوار) لازم است سخن تو از میان دهان لعل‌فام تو بیرون می‌آید / «آری» را بگوی که تاب شنیدن «نه» را ندارم