شمارهٔ ۲۶ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

خورشید کیست که خوانچه کش سرای تو باشد؟ / آستانه‌ی تو، به چراغ و ماه چه نیازی دارد؟ آن‌چنان به صورت ماه داغ نهاده‌ای، / که ماه جرئت ندارد، هرگز در روز، آشکار شود چه بگویم! نیکونام و بی‌همتا هستی / چهره‌ی تو به رنگ گل باغ می‌نماید تخت دولت را، بخت تو دولت بخشید / همای سایه‌ی تو به آسمان پرواز می‌کند ای یوسف چهره، تو دوست سیمین‌لقا هستی /‌ای زهره‌جبین، تو نور ماه و خورشید هستی ای سیمین‌تن و نازک بدن، تو دل‌رُبا هستی / و‌ای سیمین‌زنخ، زلف عنبرشکن تو، پر پیچ و تاب است