شمارهٔ ۷ امیر پازواری
امیر گنه: چَنه زَنّی مه دلْ ره چنگ؟
ناله و نوا هَرگه دَرئینه آهنگْ
زَمُونه مِنْ دلْ رهْ بدٰا غِم چنگْ
دارْنه آسمونْ دشمنی با دِل تنگْ
دَنی درَنگْ، هَرگز نَوّه یکی رنگ
صَرْفه نَورهْ کَسْ به زمونه‌ی چنگْ
واسِرّ ته تنگه دهونْ، دلْ بَیّیه تنگ
دَسْتِ ته سنگه دلْ، زمّه سینه ره سنگْ
مجیکْ‌خدنگْ،ای شوخ‌وشنگ، برفه آرنگ
ترکِ خدنگْ به جنگ دارنهْ، مه خینْ آهنگْ
درنگهْ هلا نئیته کٰارِمْن رنگْ
سَمنْ لنگهْ مهْرِ عَرْصهْ، کُومْ بیّیهْ لَنْگ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر می‌گوید: چقدر بر دل من چنگ می‌زنی؟ / که هرگاه آهنگ ناله و نوای من درمی‌گیرد (درمی‌آید) زمانه دل مرا در چنگال غم نهاد / و آسمان (فلک) با دل تنگ من دشمنی دارد دنیای دو رنگ، هرگز یک‌رنگ نمی‌شود / کسی از چنگال زمانه سود نمی‌برد برای دهان تنگ تو، دل من تنگ شد (به تنگ آمد) / از دست تو سنگ‌دل، به سینه‌ی خود سنگ می‌زنم ای خدنگ مژگان،ای شوخ و شنگ و‌ای ابرو آراسته (کمانی) / خدنگ ترک با جنگ کردن، آهنگ خون مرا دارد کار من هنوز دورنگ است و یک‌رنگ نشده / در میدان مهر، سمند کامرانیم لنگ است