شمارهٔ ۲ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

اگر غم، دل کسی را پاره می‌کرد (می‌ترکاند) / اکنون می‌باید دل من هزار پاره می‌شد. اگر اشک جامه کسی را رنگین می‌کرد / اکنون می‌بایست که جامه‌ی من رنگین شده باشد ای وای به من و وای به من، وای بر من / دیرگاهی است که دیدارم به تو متوجه شده هر کجا که پای دوستم ساعتی بدان برسد / آن زمین، گاه و بی‌گاه مکّه (زیارت‌گاه) من است چه می‌شد که دل گرفتار عشق تو نمی‌شد / چه می‌شد که دل بدون دیدار تو برجای می‌ماند تاگامم به کوی تو افتاد به دیگر جای نرفت / تا دیده‌ام متوجّه چهره‌ی تو شد، دیگر کس را توجّه نکرد