شمارهٔ ۸ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

روی و ابروی تو که شبیه به عمل نیکوی توست / دل سوخته‌ی من در سراپرده‌ی تو خیمه زده است یار فلک هستی و فلک هم‌کیش و هم‌کار توست / یاری خوبست که دوسویه باشد با همه‌ی آرزومندیم پای تو به خیل من نمی‌آید / خوراک من خون و روز من، شب تار است خدایا روز روشن آن کس شب تیره شود / که تو را واگذارد و به دیگری میل کند دل عصیانگر من رام دیگران نمی‌شود / عشقِ دوست، خون از دیده‌ام جاری می‌سازد به من می‌گویند: مهرورزی را رها کن! / مهر تو را می‌ورزم تا آن‌گاه که مورچگان در کلّه‌ام اردو زنند