شمارهٔ ۲ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

آن‌گاه که خداوند گل آدمی را می‌سرشت / گِلِ وجود مرا با غم و اندوه و بیم تو خمیر کرد سیل دو چشمم آن‌قدر خاشاک آورد / که خار مژه به کلّی چاک و شکاف دیده‌ام را بسته است دریای دل من، هرگاه که به کولاک آید، / می‌ترسم که خاک بر سر یارم فرود آید (سرنگون شود) کافور بر بدنش (اندامش) مالید آنسان که با آب پاک نمی‌شود / چادر بر سر خود کشید و قلب مرا چاک چاک کرد اگر مرا به اسب چوبی (تابوت) ببندند و به‌سوی خاکم برند / در آن‌هنگام هم عشق تو از جان من زدوده نمی‌شود ماه من از پاره خشکی کلارود گذر کرد / تا هر دو سوی زلف خود را پاکیزه سازد در فردای قیامت، ایزد خود [گناهان را] پاک کند / [زیرا] هر کس که شرم‌سار از گناه است، از پرسش باک دارد.