شمارهٔ ۱ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

ای جانان! نمی‌دانم چرا از چهره‌ی من (از بَر من) جدا می‌شوی؟! / دل من از هجران سوخت و هم‌چون پرنده بریان شده است من بایستی تیر (آماج) درد عشق خود شوم / دل تو را که (ذرّه‌ای) رحم نیست باید کشته شوم که می‌گفت که به گردش سال، شغال شیر شود؟ / که می‌گفت که پشّه بر اژدها چیره می‌گردد؟ [چه کسی می‌گفت] خرگوش پشت پلنگ ایستاده و تماشا می‌کند (سیر می‌کند) / [و] جوجه‌ی کبک، باز را می‌خورد و سیر نمی‌شود آهو را دیدم که در ختا دیرزمانی است مست ایستاده بود / طبق نقره را از سکّه انباشته بود بر روی یاسمن خود، چشم سرمه‌کشیده و موی فروریخته را نمایان کرد / و در روی چهره به خطا، زلف دل‌آزار را فروهشت چهره، ماشاءالله مانند خورشید نورافشان است / یا بر روی گل سرخ، مشک تر و تازه مالیده است