شمارهٔ ۷ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

چه شگفت‌انگیز و نیکوست که بخت یار کسی باشد / اگر هزار کج‌روی کند، دنیا برایش نیکو خواهد بود بی‌عیب در دنیا خدای یک‌تا را همی خوانند / ذره‌ای از عیب از دید من این است که انسان دنیاخواه باشد دل دوست نازنین، لنگرگاه اختیار من است / زمین که لنگر انداخته، در یک‌جا استوار مانده است سر دل (سینه‌ی) دوستم دکّان عطاری من است / برخی از چیزها که لازم دارم، در آن‌جا موجود است گردش‌گاه دوست من، هر بامداد در کنار رود است / روسریش فروافتاده، سیم و زرش هویداست چشم من هر شب دریا و اشک‌بار و یک‌جا در انتظار است / مردمک به گرداب، نیکو جای گزیده است باید آسمان نهم را اندیشه کرد / شگفتا که این آسمان را (خداوند) چگونه بدون پایه (ستون) ساخته است؟!