شمارهٔ ۱ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

زلف مشکین، گلستان (چهره‌ی) دوست را فراگرفت / یا باد زلف مشکینی را برای گل چیدن (از گل‌رخ) آورده است در آن ماه (هنگام) که بختم به‌سوی تو روی آورد / اشک چشمانم (از شدت شادی) چون جویبار بر رخ من جاری شد باز سرم به سودای ماه نوی تو گرفتار شد / باز روزگارم، به دل تو مایل شد باز چون «حلقه‌وار» سرگردان به کوی و برزن افتادم / و اشک چشمم چون جویباری بر چهره‌ام لغزان شد امیر می‌گوید: تا روزگارم متوجه تو شد / ندیده‌ام که دل سوخته‌ی کبودم، روز روشنی به خود دیده باشد کدام روز (چه روزی) بود که چشم من به سوی تو متوجه شد (خوی گرفت) / ناله‌ام از دشت تا به کوه پیچید تا دلم به امید خوی نیک تو گرایید / تا دو چشم من گرفتار سلسله‌ی موی تو شد. ای پرتو ماه من! دلم به وصال تو آرزومند شد / [ولی] اندوه بی‌وفایی تو، دل سوخته‌ی مرا کبود کرد