شمارهٔ ۳ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

به یک نظر ستاره‌ی کیوان مرا به تاراج بردی / در دام تو هستم، کار مرا می‌سازی، بساز! گوشه‌ی چشم مست تو در اندرون دل من جا دارد / به تیرم می‌زنی و دلم را پاره می‌کنی ایستادگی کردم (ایستاده بودم) و جانم را برای تو به تاراج دادم / به چهره‌ی مخملین و تاج زلف تو، چشم دوخته بودم (چشم زده بودم) مشکل است که کسی به دام عشق تو بیفتد و چاره‌ی رهایی داشته باشد / در دام تو هستم، کار مرا می‌سازی، بساز! زنگی را می‌دیدم که از کاج سر درآورد. / روز مرگ زاغ است و عروسی بلبل عود و چنگ و چینی و پیاله‌ی ساز (پیاله‌ی ساج) / می‌گویند: پری (حوری، فرشته) همین است که تاج بر سر نهاد تا خورشید (چهره‌ی تو) می‌تابد، بوسه‌ی لب تو برابر خراج شاه است / کمر سرو چنان شکست که معلوم نیست سرو است یا کاج؟! (از نظاره‌ی بالای تو) زنگی پیاله‌ی عاج را در اختیار دارد (سر دست دارد) / تا من خون برگردانم (قی کنم) و او خوشنود شود