شمارهٔ ۱۰ امیر پازواری
تِهْ مِهْرْوَرْزی دٰارْمِهْ، اَرْچِهْ بُوتِرِهْ عٰارْ
هَرْگِزْ گِلْ نچی کَسْ کِهْ بِهْ وی نَوی خٰارْ
اَمیرْ گِنِهْ: تِهْ عِشْقْ بِهْ دِلْ دٰارْمِهْ مِهْ یْارْ
تُو سَنْگِهْ دِلی، مِهْ نُومْ نَئیرْنی هیچْ بٰارْ
تٰا کَیْ بِهْ مِنِهْ سُوتِهْ دِلْ دٰارْنی آزٰارْ؟
مِنِهْ دِچِشْ‌رِهْ اُو بَوِرْدْ رُو بِهْ رُو آرْ (رودبار)
بِلْبِلْ بِهْ گِلْ عٰاشِقِهْ، مِنْ چیرِه‌یِ یٰارْ
بِلْبِلْ دِمٰاهْ نٰالِنِّه، مِنْ دٰایِمٰازٰارْ
دوُسْتْ هٰامِتْ اُونْسُونْ کِهْ هَسِّهْ آهویِ لٰارْ
جِلُو بَکِشی مِهْ کِشْتِنْ وَرْ بِهْ آزٰارْ
مَجْنُونْ صِفِتْ کُوکُو زَنُونْ دٰامِنِ غٰارْ
تِهْ سَنْگِهْ دِلْ‌رِهْ دَرْ نَئیرْنِهْ مِنِهْ زٰارْ
گَنْجِ وَرْبَسی رَنْجْ بَوِرْدْمِهْ بِهْ نٰاچٰارْ
هُوکِتِهْ مِرِهْ آخِرْ بِهْ اَژْدِهٰا کٰارْ
بِهْ گُلْشَن‌وُ گِلْ دٰاغْ بَئیتِمْ بَسیْ زٰارْ
گِلْ دَسْتِهْ بِهْ شِهْ پٰایی دَرْآوَرِهْ خٰارْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
به تو مهر می‌ورزم، اگر چه تو را ننگ باشد / هرگز کسی گل بی خار نچیده است امیر می‌گوید: عشق تو را به دل دارم‌ای یار من! / اما تو سنگ‌دلی و هیچ بار نام مرا بر زبان نمی‌آوری تا کی به من سوخته‌دل آزار می‌رسانی؟ / از دو چشم من آب به رودبار روان شد بلبل عاشق گل است و من به چهره‌ی یارم / بلبل به مدت دو ماه می‌نالد ولی من برای همیشه‌ی عمر زاری می‌کنم دوست آن‌سان راه می‌رود که گویی آهوی دشت لار است / خود را برای کشتن من به پیش آورده است مانند مجنون کوکوزنان (نالان) در دامن غار می‌گذرانم / ولی زاری من در تو سنگ‌دل اثر نمی‌کند ناگزیر برای دستیابی به گنج عشق، بسی رنج بردم / ولی عاقبت کارم به اژدها پایان پذیرفت در گلشن و گُل بسیار زار دچار داغ عشق شدم / دسته‌ی گل، خار را از پای خود بیرون می‌آورد