شمارهٔ ۱۵ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

دم خود را به دمم بگذار که بدنی بی‌جان دارم / دم تو عیسایی است مرا به دم خود بکش (جان ببخش) از دم و نفس تو، آتش در سینه‌ام چون زغال است / فریادم دم است، تنم بوته‌ی زرگر است، دم میدمد اگر می‌دانستم با جدایی دلم این‌همه غم می‌خورد / از جان (جانان) خود یکدم جدایی اختیار نمی‌کردم مردمان در تنهایی هزار جور سخن می‌گویند / تا که بنده را از خاطر خود بکاهی مردم با تو هزار گونه سخن می‌گویند / تا بنده را از نظر خود کم کنی آدمی برای بدن نازک و ظریف، سخن‌ور است (طبع آدمی در کنار زیبارویان گویا می‌شود) / تن تو بلورین است که آدمی مانند آن ندارد به هر سوی زلف تو، هزار پیچ و خم کشیده است / چه کسی می‌زید که آشکارا غم تو را نداشته باشد؟ روی تو مانند خورشید تابان است که مرا هر دم به خود می‌کشد / و مانند برگ گل لاله است، هر دم که شبنم بر آن نشیند شب که بی‌تو هستم، غم از دلم کم نمی‌شود / غم توست که دل مرا به رنج و الم کشیده است