شمارهٔ ۱۴ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

چند روز است که تو را ندیدم، دلم آکنده از غم شد / باید تو را ببینم تا غم از دلم کاسته شود دل تیره‌ی من، در گیتی درخشان نمی‌شود / [باید] پری‌زاده را در آغوش گرفته، نزد خویش داشته باشم شب که فرا می‌رسد، غم در دلم انباشته می‌شود / دو بالش من، از اشک چشمانم تر می‌شود ای پری‌زاده! دم خود را به دم من نهادی / تو می‌دانی که آدم مرده، به دمیدن زنده نمی‌شود تا که صبح صادق رستخیز به گیتی بدمد، / تا نژاد آدمی به آن زنده شود تا که صبح صادق به دمی بدمد / تا که نژاد آدمی دارای زندگی است تا گردش چرخ و فلک به گیتی برقرار باشد، / عشق تو از دل من هیچ کم نمی‌شود تا ایزد خاک (گل) آدم را می‌سرشت، / خاک (گل) من و تو را در هم (بهم) کوبیده است عشق تو را با دل من در هم افکند / جان من! اکنون کسی نمی‌تواند آن را بکاهد. عشق تو را با دلِ من درهم کرده است (خداوند) / اکنون هنگام آن نیست که از جان من کاسته شود