شمارهٔ ۲۳ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در آغاز و انجام، ذات پروردگار را یاد می‌کنم / آن بخشنده و مهربان و توانای بی‌همتا را این جهان را زیست‌گاه شگفت‌انگیزی آفریده (ساخته) / تا آفریدگان بنگرند و خدا را بشناسند در آغاز آن شهریورماه (تبری) که آغاز بهار است / گیاه به بیابان فرش گسترانیده است لعل و صدف و می‌را به مینا می‌ریختیم / هم‌دمی باید که تا جهان را سیر کنیم آن خط عذار که در بناگوش تو پیداست / رندش مشکی، دو زلف یا دو مار است؟ یا دو شب دیجور است که به گرد روز (چهره) کشیده شده / یا اژدهاست که بر سر گنج پاسداری می‌کند یا یکدسته سنبل است که از دو جانمایان است / یا مشک نافه‌ی ختایی است که به دو نیمه کرده باشند یا زاغ است که به باغ گل می‌نگرد / یا زنگی است که همواره در کنار گل قرار دارد