شمارهٔ ۲۸ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

جای شگفتی نیست که کسی مشک را به خطاگوید / روی تو و زلف تو را، که آن روز است و این شب است صد جای گُل‌زار را دیدم که بوی بنفشه می‌آمد / هرگز کسی ندیده است که روی آتش سنبل بروید صد داغ به دل من از ابروی توست / داغ شگفت‌انگیزی است این داغ که در دل من می‌روید دسته‌ی گل را در کنار رودخانه‌ای دیدم / [گفتم]: سرم را برای عشق تو می‌بازم، هر چه می‌شود بشود (هر چه بادا باد!) چه کسی می‌گفت (می‌دید) روی برف، گلوله (توده)ی آتشین باشد / آتش زبانه بکشد و برف بماند و آب نشود؟ آن خط روی تو، نمایان نیست‌ای ماه نو! / درشگفتم که ریحان بر روی خط چهره چگونه می‌روید! از ناتوانی به روزگار روسیاه چه بگویم / که هم‌نشین روز و شبم را از من دور کرد یارم که به سخن مردم با من مهربان نمی‌شود / او چه می‌داند که بر دل سوخته‌ی من چه می‌گذرد (چه می‌رود)