شمارهٔ ۲۹ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

باید در آغوش تو نیکو خوبی بخوابم / باید پستان نیک تو را به دست بگیرم تن من بوی تن تو را دارد،‌ای ماه نو / می‌ترسم آن را بشویم بوی تو زایل شود آن‌گونه که گوساله در انتظار گاو مادر است، / آن‌گونه که ماهی چشم به راه آب است، آن‌گونه که پروانه چشم به راه نور است، / دل من شب و روز در اندیشه و گمان توست گره به کار و گلاب من افتاد / گره را در ابرو دیدم و عرق را به گلاب چه کسی چهره‌ی گلاب‌اندود، و چه کسی بدن معطر داشت؟ / روز و شب، خوراک و خواب بر من تلخ شد دهان صدفین، امروز عقیق لب را نگشود / و انگار گفت: تمام شد و نباید دیگر آن کار برپا باشد نگذاشت سخنم را مو به مو بیان کنم / نمی‌دانم پاسخ از دل دوست چگونه باشد!؟