شمارهٔ ۳۰ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

چه کسی گفت که برای یار خودم (در کنار یارم) نمی‌میرم؟ / دو گوش او کر شود، تا نشنیده را نگوید [آرزو می‌کنم] دو چشمش کور و دو گونه‌اش سیاه شود / و مونسش‌های های گریه شود کسی باید به یار مشک و گلاب‌اندودم بگوید: / «بنده چشم به راه لب عقیق‌آسای تو هستم» بیمارم، وسیله‌ی درمان مرا تو در لب خود داری / چگونه بیمار، درد خود را به پزشک گزارش نکند (نگوید) دل تو‌ای دوست دریاست و من ماهی دریای تو هستم / به خشکی افتاده‌ام برای یک دم (آن) از آب آن می‌گریم غبار پای تو آبروی من است / همان ماهی زنده‌ی دریای تو هستم من در کنار دریا داستانی شنیده‌ام / که تنم مانند کشکولِ (دراویش) سیاه شده است هر کس که مرد رفت و دیگر به دنیا برنگشت / شکیبایی کن، شاید که کام تو برآید