شمارهٔ ۳۲ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

آن‌گاه که مهر کسی را به دل نکاشته بودی، / و دوگل و یاسمن تو معطّر نشده بود. آن‌گاه که مادر تو را به دوش می‌گرفت (می‌بست) و نگه‌داری می‌کرد، / در همان هنگام غم و اندوه تو شام و نهار من بود، اگر آن‌گاه که مجنون عاشق لیلی شده بود، / اکنون امیر، مهر گوهر را به دل کاشته است، [آن‌گاه‌که] فرهاد کلنگ را بر دوش گذاشت و نگه داشته بود / سرانجام از داغ شیرین، جان خود را بر سر آن گذاشت، هوای ابر نیسان که صدف گمارده بود، / آن صدفی که دارای گوهر بود، در گوهر، وجود داشت، دوست من چهره‌ای چون ماه چهارده شبه داشت / اما درخت ستم را بر سر من کاشت یاد داری که مادرت چگونه به من ناسزا می‌گفت؟ / به یاد داری که برای تو با من کینه‌ورزی می‌کرد؟ به یاد داری که دایی تو چیزی نداشت؟ / امیر تو را به دوش خود چگونه نگاه می‌داشت؟