شمارهٔ ۷ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

کافربچه، پیکان غمزه را آشکار کرد / برای کشتن من دو چشمان را سیاه کرد (سرمه کشید) هر گاه که زلف خود را پیچ و تاب داد / هزار کس مانند من را خانه سیاه کرد کمند مشکین تو جان و مال بسیاری را متلاشی کرد / روزگارم را سیاه و جد و (ج)، (د)، (و) = جیم و دال و واو)کرد. ای آن‌که برای من دو لب عقیق‌گون را تر و تازه کردی / ترک، آن‌چنان به یغماگری نکرد که لب تو کرد با سرمه‌ی ناز، چشم مست و خمارین را سیاه کرد / و دیدم که دو نرگس تر و تازه، بر روی گل (چهره) آرمیده‌اند. دو زلف عنبرآسا و مشکین تو بر روی گل چهره‌ی تو روشنی بخشید / ولی این دو زلف تو روز روشن مرا به شب تار مبدل کرد دو کمند گیسوی تو، رخسارگان تو را مانند ماه نو جلوه کرد / کمند مشکین زلف تو، بر گردن سپید پیچ و تاب خورد بنفشه شبه سیاهرنگ تو را مانند مشک معطر ساخت / کمند عشق بر گردن سپید بلورین تو، پیچ و تاب خورد امیر می‌گوید: لب تو که نبات را آب کرد / برای این است که لب تو با لب من، لب به لب کرده است. تا زنجیر زلف تو به پیچ و تاب افتاد / روز روشن هزار عاشق را تبدیل به شب تار کرد