شمارهٔ ۱ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

امروز روز خوشی است که دوست به ما روی کرد (روی آورد) / هزار گره‌ی غم را از دلم گشود. دوستی که با دو بوسه دردم را دوا کرد / بلبل که زبان شیرین تو را باز کرد (گویا کرد) بسیار دیده‌ام که شکسته را برپا کرد (سربلند کرد) / بسیار دیده‌ام که پیچ و تاب زلف (مسایل) را گشود سی بار (بسیار) دیده‌ام که لب شیشه را باز کرد / سی بار (بسیار) دیده‌ام که افتاده و شکست خورده را سرپا کرد (بلند کرد) بسیار دیده‌ام که شکسته را برپا کرد (سربلند کرد) / بسیار دیده‌ام که پیچ و تاب زلف (مسایل) را گشود سی بار (بسیار) دیده‌ام که لب شیشه را باز کرد / سی بار (بسیار) دیده‌ام که افتاده و شکست خورده را سرپا کرد (بلند کرد) بسی دیده‌ام که (خداوند) توان‌گر را گدا کرد / فلک چه کند، چرخ دوّار چه کند، خدا کرد در آن هنگام که خداوند گل آدم (بشر) را می‌سرشت، / عشق من و تو را یک جا سرشت (به هم آمیخت) آن کس که آسمان را بدون ستون بنا کرد / آن کس که از مشتی خاک، آدمی را آفرید (جهان را) برپا کرد. دولت خوشبختی و سعادتمندی است که به ما روی کرد / زیرا دوست مانند غنچه، دهان را پسته‌وار گشوده است آن کس که سرنوشت همه‌ی بشر را در یک جا قرار داد / فلک چه کند؟ چرخ گردون چه کند؟ خدا کرده است