شمارهٔ ۲ امیر پازواری
رٰاهْ‌رِهْ مِنْ دیمِهْ کِهْ پَیْ بِهْ کُویِ یٰارْ کِرْدْ
هِنْدوُ بِهْ خُوشِهْ چیره رَنْگِ عِقٰارْ کِرْدْ
شیرْرِهْ دیمِهْ کِهْ شُبُونِهْ گُو شِکٰارْ کِرْدْ
آهُو دیمِهْ شیرِ دَسْتْ وُ پٰا خُمٰارْ کِرْدْ
تیرْرِهْ دیمِهْ کِهْ سَرْ بِهْ دِهُونِ مٰارْ کِرْدْ
اَژْدِرْ دیمِهْ دَمْ کَشیدِهْ رُو بِهْ لٰارْ کِرْدْ
شیرْ زِلْفِهْ کِهْ کَمْ‌تِرینْ‌رِهْ حٰالْ بِهْ حٰالْ کِرْدْ
آهُو چِشْمِهْ کِهْ وی هَمِهْ جٰا گِذٰارْ کِرْدْ
تیرْ اَنْگُشْتِهْ کِهْ سَرْ بِهْ دِهُونِ مٰارْ کِرْدْ
اَژْدِرْ، گیسوُ کِهْ هَرْ دَمْ گِذِرْ بِهْ لٰارْ کِرْدْ
دَه وُ دِ کیجٰا دیمِهْ یِکْ خُونِهْ کٰارْ کِرْدْ
بٰا بیسْت وُ چِهٰارْ شُوهِرْ اُونْجِهْ مِدٰارْ کِرْدْ
خٌنْثیٰ دیمِهْ کِهْ جَمْعِ کیجٰارِهْ یٰارْ کِرْدْ
بَوِرْدِهْ هَمِهْ بِکْرُو بٰازْ اِبْتِکٰارْ کِرْدْ
دَه وُ دِ دِوٰازْدِهْ مٰاهِهْ کِهْ بِهْ سٰالْ کِرْدْ
اوُنْ بیسْت وُ چِهٰار سٰاعِتِهْ کِهْ مِدٰارْ کِرْدْ
خٌنْثیٰ زِمِسْتوُنِهْ، کُوهِسْتوُنْ‌رِهْ یٰارْ کِرْدْ
بِکْرْ ویهٰارِهْ کِهْ ویٰ عٰالِمْ‌رِهْ نِثٰارْ کِرْدْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
راه را می‌دیدم که به کوی یار منتهی می‌شد / [یارم] هندو [زلف مشکین] را چون پرّ عقار بر چهره فروهشته شیر را می‌دیدم که شبانه گاو شکار می‌کرد / آهو را می‌دیدم که در زیر دست و پای شیر آرمید تیر را می‌دیدم که سر به دهان مار فرو برده / اژدر (اژدها) را می‌دیدم که دم کشیده رو به سوی دشت لار می‌کرد شیر زلف است که این کم‌ترین را دگرگون کرد / آهو چشم است که در همه جا گشت و گذار می‌کند تیر، انگشت است که سرش (نوکش) را به دهان مار نهاد / اژدر (اژدها) گیسو است که هر دم به دشت لار (چهره) گذر می‌کرد دوازده دختر را می‌دیدم که در یک خانه کار می‌کردند / با بیست و چهار شوهر در آنجا می‌گشتند و مدارا می‌کردند ده و دو، دوازده ماه است که یک‌سال می‌شود / آن بیست و چهار، ساعت شبانه روز است که بدور مدار می‌گردد خنثی (نازا) زمستان است که کوهستان را یار خود کرده / بکّریه موسم بهار است که جهان را شاباش کرده است