شمارهٔ ۳ امیر پازواری
زیٰادْ بُوتِنِهْ دَوْلِتْ دَرْگٰاهِ دٰاوَرْ
اَفْتوُ بُو تِنِهْ چیرِهْ کِهْ هو کَشِهْ سَرْ
تِهْ کٰارْ بِهْ مِرٰادْ ایزدْ بِسٰا تِهْ تِهْ وَرْ
سی گِرْدِنْ کَشوُنْ، سَرْهونیابونْ تِهْ دَرْ
تِهْ دَوْلِتْ اَنْدی بُو کِهْ کَیْهوُنْ کَشِهْ سَرْ
تِهْ تَخْتْ بَزِهْ وینِمْ، فَلِکْ بِرٰابِرْ
هِزٰارْ زَنْگبُونْ خُونْچِهْ کَشِنْ بِهْ تِهْ دَرْ
هِزٰارْ حَبشی دٰاغْ بَکِشِنْ بِهْ شِهْ سَرْ
اَلِفْ، اَمْروُزْ کَسْ نییِهْ بِهْ تُو بِرٰابِرْ
ب، بِرْمِهْ کِنِنْ، دیدِهْ بِهْ خُونْ بَوّوهْ تَرْ
ت، تٰازِهْ گِل بٰاغْ بَرِ سییِهْ نُووِرْ
ث، ثٰابِتِهْ کِهْ میرْمِهْ شَهْلٰا چِشِ وَرْ
تِهْ خُورِدیمْ بِهْ کَیْهُونْ بَشِّنی شِهْ زَرْ
نَرْگِسْ مَسْتُونْ تیرْ خِرْدِهْ نٰاوَکِ وَرْ
وَجیهِهْ گِل وُ قَوسْ بِرْفِگُونْ گُوهِرْ
گِلِ پِشْتِ کُوهْ‌رِهْ بِیُورِمْ وِ نِهْ وَرْ
گِلِ وَلْگْ، شِهْ لینْگْ نِهِلْ مِنِهْ چِشِ سَرْ
اوُی چِشْ مِنِهْ شُورِهْ، شِهْ لینْگْ نِیٰازَرْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
دولت اقبال تو، به درگاه داور فزون باد! / چهره‌ات چون آفتاب درخشان به هنگام سر برآوردن باد! ایزدکار را به مراد تو ساخته است، / آنسان که بسی از گردنکشان سر تسلیم به آستانه‌ی تو نهاده‌اند دولت تو آن‌قدر باد که سر از کیهان بدر آورد! / تخت کامرانیت را بر اوج فلک ببینم هزار زنگی، خوانچه به آستانه‌ی تو بیاورند / هزار حبشی بر سر خود داغ نهند الف- امروز کسی برابر و هم‌سنگ تو نیست / ب- گریه و زاری کنند (دشمنان) آن‌چنان که از دیده خون ببارند ت –تازه گل (گل تازه) باغ به نوبر رسیده است – ث- ثابت است که برای چشم شهلای تو جان می‌سپارم خورشید چهره‌ی تو، پرتو زرّین خود را به کیهان افکند / نرگس مستان تو از ناوک مژه تیر خورده است گُل رخساره و کمان ابروان گوهر زیباست / گُل پشت کوه را باید برایش (به نزدش) بیاورم ای برگ گل! پای بر روی چشمم مگذار / اشک چشم من شور است، پای خویش را با آن میازار