شمارهٔ ۱۶ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

امیر می‌گوید:‌ای بهار خرم، به چه کیشی؟ /‌ای به نقش و نگار چون پر تاووس به چه کیشی؟ آی آهوی تک‌سوار میدان (عشق)، به چه کیشی؟ /‌ای که هزار کس مانند من برای تو زار و نالانند، به چه کیشی؟ شنبه است،‌ای شکر لب شیرین گفتار به چه کیشی؟ /‌ای پری‌صفت و حوری‌رخسار، به چه کیشی؟ ای ماه‌چهره،‌ای یوسف جمال، به چه آیینی؟ /‌ای کان نمک و‌ای یار پنهان از نظر، به چه آیینی؟ روز یکشنبه است، این نسیم نوبهاری، به چه آیینی؟ /‌ای یاسمین بدن و‌ای مشکین کُلاله (کاکل) به چه آیینی؟ ای آسایش دل اشک‌بار من، به چه آیینی؟ / و‌ای درمان درد عاشق زار، به چه آیینی؟ دوشنبه است،‌ای که تار زلف را روی چشم نرگسین هشته‌ای، به چه آیینی؟ /‌ای که تو ماه درخشان شبان و خورشید روزانه‌ای، ای که جمال تو مانند خورشید تابان است، به چه آیینی؟ / و یا ای‌که پیشانی تو مانند ماه چهارده شبه است، به چه آیینی؟ سه‌شنبه است،‌ای یار سهی بالا، به چه آیینی؟ /‌ای که روزگار مرا سیاه کردی، به چه آیینی؟ از ملک و دیار خود دور افتاده‌ام، به چه آیینی؟ / به فکر و خیال تو فرو رفته‌ام، به چه آیینی؟ روز چهارشنبه است و جان را در راه تو نثار می‌کنم، به چه آیینی؟ / جان بی‌تو برایم کارآیی ندارد، به چه آیینی؟ ناله‌ی من مانند کودک بیمار است، به چه آیینی؟ / پروانه‌وار، زار زار می‌سوزم، به چه آیینی؟ روز پنج‌شنبه است،‌ای ستاره‌ی پروین،‌ای هلال ماه به چه آیینی؟ / بسیار به این مطلب باور کردم… به چه آیینی؟ هزار نفر چون من به زاری برای تو بمیرند، به چه آیینی؟ /‌ای که در برابر یک تار موی، تو را غمی نیست، به چه آیینی؟ این آرزو را دارم‌ ای یار من که به چه آیینی؟ /بوسه به چشمانت زنم، به چه آیینی؟ امروز به درگاه حقّ به زاری می‌نالم، به چه آیینی؟ / که مراد مرا هشت و چهار (۱۲ امام) برآورده سازند، به چه آیینی؟