شمارهٔ ۶ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

ای نیکوخوی، مرا در کنار تو شرم و حیا می‌باشد / که تو از صد جانب با ناز سخن می‌گویی روی تو مانند گل سرخی است که در باغ شکفته باشد / کمند گیسویت مشکین است، عاشق چشم به راه بوییدن آن است از راه دور به رودخانه هزار پیام فرستادم / و گفتم اگر از حیاط ماه نوی من عبور می‌کنی، هر گاه که ماه نوی من از آب تو روی خود می‌شوید / بگو از آن دل کبود، پیامی دارم دل میل سفر به کوی جانان می‌کند / و دست میل گل چیدن از روی آن یار دارد چشم خواهش خفتن در آغوش آن ماه نو دارد / خدایا، این هر سه نیازم را رواساز! آن داغ که در دل من است از ابروی توست / و کمان شگفتی است که داغ بر دل من زده است شکوفه‌های رنگارنگ در کنار رودخانه می‌چیدم / سر را در راه عشق تو دادم، هر چه بادا باد! چند سال است که شب و روز جفا می‌کشم / و لذّت خواب را ندانستم که چگونه است!؟ اکنون که خواست، بخت به من روی کند / بهره‌ی من همین‌های های گریه شده است