شمارهٔ ۹ - در ستایش و سوگندیه امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

سوگند می‌خورم،‌ای جان و دل، و‌ای دلارای من، / به آن خداوند توانای یک‌تا و بهدان دانا سوگند می‌خورم به آن دو جهان و کمان محراب چشمان / به آن چشمه‌ی زمزم آب زندگانی اگر در لوح محفوظ سرنوشت و تقدیر نوشته نمی‌شد / تصویر و شکل دو جهان ایجاد نمی‌شد اگر به دیدار عکس چهره‌ی تو نبود / خورشید و ماه چهره‌پذیر (نقش‌پذیر) نمی‌شدند اگر به خاطر صفات تو نبود، شرح و تفسیر پیدا نمی‌شد / و با قلم «قضا» خط «تقدیر» نوشته نمی‌شد اگر حکم به قلم تو تقریر و صادر نمی‌شد / یوسف اسیر چاه محنت نمی‌شد اگر مهر تو شامل دل مردمان نمی‌شد / در روز رستاخیز، گناه آنان بخشوده نمی‌شد خواهش‌گر، فرمانروا، پیامبر، بزرگ‌وار / زیبا، خوش اندام، خندان روی، دارای مهر پیامبری اگر نیای تو‌ای شاه بزرگ نمی‌بود / خاور و باختر (به وجود تو) درخشنده و نورانی نمی‌شد امیر می‌گوید: اگر به خاطر شاه کبیر نمی‌بود / گِل آدم برای ساختنش خمیر (سرشته) نمی‌شد اگر کسی در جهان بدون پیر و راه‌نما می‌توانست به‌سر برد / حضرت موسی خدمت حق، به کوه طور نمی‌رفت اگر چهره‌ی تو نمی‌بود، ماه درخشندگی کامل نمی‌یافت / اگر زیبایی چهره‌ی تو نمی‌بود، یوسف بدان زیبایی نمی‌شد [اگر] خورشید و ماه گردون دیرنده ایجاد نمی‌شد / و گِلِ آدم و حوّا سرشته نمی‌شد اگر هیچ‌کس بدنیا بی‌پیر می‌شد [زندگی کند] / موسی خدمت حق به طور نمی‌رفت درِ تو اگر نباشد، بدر منیر نابود است / خوبی تو اگر نباشد، یوسف زیبا نابود است ستاره در نقش قلب تو نابود است / هرگز خمیره‌ی گِل آدم نابود است اگر در درگاه «آستانه‌ی» تو نبود، ماه، تابنده‌ی کامل نمی‌شد / و اگر زیبایی تو نبود، یوسف زیبا نمی‌شد ستاره هم به‌نقش ضمیر تو تابنده نمی‌شد / و هرگز گِل آدم، خمیر و سرشته نمی‌شد