تلخکامی رهی معیری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از درد و حسرتی که دارد سخن می‌گوید و این حسرت جان او را می‌سوزاند. او احساس می‌کند که آسمان نیز از غم او اشک می‌ریزد و لبخندش با این غم آمیخته شده است. در فضای عشق و دوستی به ویژه برای دوستانش، به نوعی دشمنی و تنهایی مبتلا شده و در نهایت اشاره می‌کند که هیچ‌کس در دنیا به شیوۀ او احساس نمی‌کند.