سوگند رهی معیری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تصویرسازی زیبایی از عشق و جدایی پرداخته است. لاله به زیبایی و دلربایی معشوق اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که دلبری را از چشمان سیاهش دریغ نکند. او همچنین به عدم توانایی دیگران در دستیابی به بوسه یا شراب اشاره می‌کند و به یادآوری سوگندهایی می‌پردازد که در گذشته میان آنها رد و بدل شده است. اما ناگهان باد صبا می‌آید و به پرده‌ای از گیاهان و گل‌ها می‌وزد و نشان می‌دهد که چقدر این سوگندها و ناز و نوازش‌ها زودگذر هستند. در نهایت، گل به دلبندش می‌خندد و می‌فهمد که آن سوگندها با نسیم به باد رفته‌اند.