شمارهٔ ۵۲ - برای سنگ مزارم سروده‌ام رهی معیری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از یک شاعر غمگین است که به رهگذران می‌گوید وقتی بر خاک او قدم می‌گذارند، بدانند که شاعری با درد و رنجی عمیق در اینجا آرامیده است. او مانند گلی افسرده در خاک خوابیده و در دلش آتش عشق و درد می‌سوزد. شاعر از رهگذران می‌خواهد که با اشک‌ها و دعای خود بر دردش مرهم بگذارند و یادش را زنده کنند. او به یاد روزهای روشن زندگی‌اش می‌گوید که همچون شمعی در محافل نورافشانی کرده بودند، اما اکنون در گور خاموش و تاریک‌اند. شاعر از دیگران می‌خواهد که به یاد او باشند و شعله عشق و محبت را روشن کنند.