قطعهٔ ۴۵ - کالای بی‌بها رهی معیری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

یک شاعر از درد و ظلم دزد خونخواری شکایت می‌کند که دو گنجینه‌اش، یعنی نظم و نثرش، را دزدیده است. شاعر احساس بیچارگی می‌کند، اما دانای فرزانه به او می‌خندد و می‌گوید که دزد است که واقعاً بیچاره است.