بخش ۹ - بهجت شیرازی رضاقلی خان هدایت
رضاقلی خان هدایت / فردوس در شرح احوال متأخرین و معاصرین / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
بخش 1
اسمش میرزا عبدالحمید بن مولانا عبدالغفار. والدش از علما و مقدسین و فقرا و سالکین آن دیار. خود جوانی است در ریعان شباب و از علوم متداوله فیض یاب. خط نسخ را خوب می‌نویسد. به کتابت اشتغال دارد و از دسترنج نویسندگی اوقات می‌گذارد. همیشه مایل است به صحبت ارباب کمال و اصحاب حال. مدتها با جناب حاجی زین العابدین شیروانی سیاح معاشرت و اظهار خلوص می‌نمود. حالیا اغلب به مجلس جناب حاجی محمد حسین قزوینی آمد و شد می‌کند. جوان ستوده اخلاقی است. گاهی شعری می‌گوید. این چند بیت از او نوشته شد:
رندی به راه عشق سبکبار می‌رود
کاول قدم به خانهٔ خمار می‌رود
بخش 6
چه جلوه کرد ندانم نگار عشوه گرم
که هر که را نگرم روی اوست در نظرم
بخش 7
از قیل و قال مدرسه چون دل گرفت زنگ
بزدایمش به صحبت رندانِ باده نوش
بخش 8
اسرار خرابات و رموز دل عشاق
گفتن برِ بیگانه سزاوار نباشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
میرزا عبدالحمید بن مولانا عبدالغفار، جوانی از علمای دیار خود است که به علوم متداول آگاه و خط نسخ را به خوبی می‌نویسد. او به نویسندگی مشغول بوده و با کوشش خود زندگی می‌کند. عبدالحمید همیشه مایل به ارتباط با اهل کمال و هنرمندان است و مدتی با حاجی زین العابدین شیروانی که سیاح است، معاشرت کرده است. اکنون بیشتر به مجلس حاجی محمد حسین قزوینی رفت و آمد دارد. او جوانی خوش‌اخلاق است و گهگاه شعر می‌سراید. چند بیت از اشعار او به این شرح است: 1. رندی در عشق سبکبار می‌رود. 2. اسرار عشق و رموز دل باید پنهان بماند. 3. به دنبال رشتن‌های مدرسه، به رندان باده نوش پناه می‌برد. 4. زیبایی عشق را نمی‌دانم، هر کس را ببینم، او در نظر من است.