بخش ۱۰۸ - علی قزوینی رحمة اللّه علیه رضاقلی خان هدایت

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن اشاره به شخصی از سادات دارد که به صفات نیکو معروف بوده و به خدمت اهل معرفت و مسائل طریقت علاقه‌مند بوده است. او در سال ۱۰۲۰ هجری قمری وفات یافته و یک رباعی از خود به جای گذاشته است که در آن به دردها و غم‌های انسانی اشاره کرده و نشان می‌دهد که چطور در دل و چشم انسان، مشکلات و رنج‌ها وجود دارد. گویی در ناله‌ها و آتش دل، جحیم و غم‌ها مسکن دارند و این صحنه‌ای از اندرونی‌ترین احساسات اوست.