بخش ۷۵ - سحابی استرابادی قُدِّسَ سِرُّه رضاقلی خان هدایت

عارفی است کامل و عاشقی است واصل. شهودش مدام و حضورش بر دوام. فکرش خالی ازوسواس و ذکرش عاری از حواس. طبعش عالی و قولش حالی. بعضی او را از اهل شوشتر دانسته. تحقیق آن است که مولدش در شوشتر و اصل از جرجان است. موطنش نجف اشرف علی ساکنها الف التحیّة و التحف. ظهورش در زمان شاه عباس صفوی. چهل سال در نجف، انزوا اختیار کرد و روی توجه به عبادت آورده. هم در آنجا فوت و مدفون شد. علاوه بر غزلیات شش هزار رباعی محققانه فرموده است:

دیده پوشیدم چو در دل یافتم دلدار را

در ببندد هرکه او در خانه یابد یار را

مِنْغزلیّاته

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

رباعیات

ای آمده در شورگه او کو او کو این کیست که کرده گرم بازار ترا

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

٭٭٭

آن گنج خفی نکرد ظاهرشان را

تا خلق نکرد حضرت انسان را

شمع است نمایندهٔ کس در شب تار

هر چند که خود ساخته باشد آن را

هر قرعه که زد حکیم دربارهٔما

دیدیم نبود غیرِ آن چارهٔ ما

بی حکمت نیست هرچه از ما سر زد

مأمورهٔ اوست نفس امارهٔ ما

حق است در این تفرقه کیشان پیدا

هم در حق این جمعِ پریشان پیدا

حق بینش و آیینه و شخصند همه

ایشان در حق و حق در ایشان پیدا

او آب جمال داد گلزار ترا

او آتش قهر زد خس و خار ترا

تحقیق گهی که رونماید خود را

حق از همه رو نکو نماید خود را

زان رو خودبین به خود اسیر است که حق

در صورت او به او نماید خود را

بشتاب پی دیده گشودن خود را

زنگار ز آیینه زدودن خود را

هرچند تو او را نتوانی دیدن

او بتواند به تو نمودن خود را

عشق پیدا کن که گردی از غم عالم خلاص

نی غلط گفتم که عالم را کنی از غم خلاص

آنان که فقر را به تنعم فروختند

فردوس را به دانهٔ گندم فروختند

عاشق که جمله عشق شود ره به او برد

چون پر شود پیاله به می سر فرو برد

عالمان را علم هست و ره به اوج راز نیست

هست مرغِ خانه را بال و پرِ پرواز نیست

مطلوب حقیقی تو با تست متاز

هر سو به هوای مطلبی چند مجاز

گر بر سر افلاک شوی مسند ساز

ترسم که همین مقام را جویی باز

نه با هر کس نکوست می‌باید بود

بد را هم مغز و پوست می‌باید بود

کاری سهل است دوست بودن با دوست

با دشمن نیز دوست می‌باید بود

بس فتنه که خلق در گمانش باشند

عاقل که چو لقمه در دهانش باشند

آن آتش دوزخی کزان می‌ترسند

چون وابینند در میانش باشند

گر از حرمِ عشق خطابت آید

وارستگی از خیال و خوابت آید

ناخوانده کتاب صد علومت بخشند

ناکرده سئوال صد جوابت آید

عالم همه فرعِ تست ای اصل وجود

هر چند وجود تو در آن خورد نمود

پرتو مر شمع را محیط افتد و بس

هر چند ز شمع باشدش بود و نبود

هر گه به جهانِ جاودان خواهی شد

از جزو نهان ز کُلّ عیان خواهی شد

گویی که چو میرم ز جهان خواهم رفت

این طرفه که آن دم تو جهان خواهی شد

پس ساده دلی کزین ره آگاه افتاد

بس اهلِ خرد که در تکِ چاه افتاد

این کار حوالتی نه علم و عملی است

چون گنج که تا که را به او راه افتاد

دانی غافل کی از خدا یاد کند

آن دم که جلال صیحه بنیاد کند

از خواب که، خفته را کند کس بیدار

آهسته چو برنخاست فریاد کند

زین سو همه طعنهٔ رقیب بدگوست

زان سو همه تیغ ناز و بی مهری اوست

حاصل به جهان عشق کان عرصهٔ ماست

گه کشتهٔ دشمنیم و گه کشتهٔ دوست

عالم به خروش لااله الا هوست

غافل به گمان که دشمن است این یا دوست

دریا به وجود خویش موجی دارد

خس پندارد که این کشاکش با اوست

هان تا که درین آینه آن رو بینی

این هستی این سوی از آن سو بینی

این پردهٔ پندار ز پیشت چو رود

هرچند به خلق بنگری او بینی

آیینه صفت به دست آن نیکویی

زین سوی نموده‌ای ولی آن سویی

اودیده ترا که عین هستی تواست

زانش تو ندیده‌ای که عکس اویی

از جزو و کُلّ که در تخیل گردی

بشنو سخنی کاهل تحمل گردی

در هستیِ خویش گر بمانی جزوی

خود را همه جا نظر کنی کُلّ گردی

تن از تو و دل از تو، جان هم از تو

جان از تو چه حرف است جهان هم از تو

هرچند که برهستی خود می‌گویم

ماییم و حدیث چند آن هم از تو

ای دعوی عشق کرده، آیین تو کو

قطعِ نظر از عقل، دل و دینِ تو کو

ای دم زده از داغ وفا لاله صفت

پیراهن چاک چاکِ خونین تو کو

باید به همه خلق چو خویشان بودن

یا بی همه همچو فردکیشان بودن

بی انصافی و کوری و مرده دلی است

رد کردن خلق همچو ایشان بودن

ای عاشق زار ترک آب و گل کن

یعنی که گدایی جهانِ دل کن

از کوچهٔ تنگ تو شهی می‌گذرد

برخیز و سرِ شاهرهی منزل کن

در راه خدا نه جان نه تن می‌بینم

هرچیز نه او خیال ظن می‌بینم

دورند تمام خلق عالم از راه

گر راه چنین است که من می‌بینم

نه علم و عمل نه عز و جاهی داریم

جان محو جمال پادشاهی داریم

ما از سخن دنیی و دین خاموشیم

بر یاد کسی ناله و آهی داریم

از هر دو جهان زیاده‌ای می‌خواهم

از پرده برون افتاده‌ای می‌خواهم

صوفی تو به کار خویش رو کاین ره را

پا بر سر خود نهاده‌‌ای می‌خواهم

گم گردم اگر تو جستجویم نکنی

آیینه صفت روی به رویم نکنی

در حق خود از لطف تو گفتم بسیار

یارب یارب دروغگویم نکنی

بشتاب که آزاده نهادی باشی

مپسند که بندهٔ مرادی باشی

گر راه بدو بری همه جان گردی

ور درمانی به خود جمادی باشی

آنم که ندارم به دو عالم کامی

نایافته جز به یک وجود آرامی

گر خلق جهان جمله چو من بودندی

لازم نشدی رسولی و پیغامی