بخش ۱۱ - انسی سیاه دانی رضاقلی خان هدایت

بخش 1

بخش 2

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

عبدالرحمن بن بختیار، مردی عالم و کامل از هندوستان بود که در جستجوی حقیقت و تجرید به سر می‌برد. در سال ۱۰۲۵ جذبه‌ای بر او غالب شد که موجب رهایی‌اش از تعلقات دنیوی گردید. او با نوشتن یک بیت و یک رباعی احساساتش را ابراز کرد. در این اشعار به عمق عشق و آرزوی دیدار پرداخته و بیان می‌کند که اگر دل از غم عشق رها بود، باید به ملامت‌های دیگران بی‌توجه می‌بود. در نهایت، او آرزو می‌کند که ای کاش امروز قیامت می‌بود و دیداری صورت می‌گرفت.