شمارهٔ ۱۲۲ رودکی
رودکی سمرقندی / قصاید و قطعات / وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)
آن که نماند به هیچ خلق خدای است
تو نه خدایی، به هیچ خلق نمانی
روز شدن را نشان دهند به خورشید
باز مر او را به تو دهند نشانی
هرچه بر الفاظ خلق مدحت رفته‌ست
یا برود، تا به روز حشر تو آنی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به مفهوم خدایی اشاره دارد که هیچگاه برای خلق نمی‌ماند و در واقع به ارتباط عمیق بین خدا و انسان‌ها پرداخته است. شاعر در اینجا از روزی که خورشید روشن می‌شود به عنوان نشانی از خداوند یاد می‌کند و بیان می‌کند که هر چیزی که درباره مدح و ستایش خداوند در زبان خلق آمده، تا روز قیامت باقی می‌ماند. به طور کلی، شعر بر برتری و عظمت خداوند تاکید دارد و اشاره می‌کند که خداوند همیشه فراتر از درک بشر است.