شمارهٔ ۳۴ رودکی
رودکی سمرقندی / قصاید و قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
فرشته را ز حلاوت دهان پر آب شود
چو از حرارت می دلبرم لبان لیسد
روان ز دیدهٔ افلاکیان شود جیحون
نصال تیرت اگر قبضهٔ کمان لیسد
به خاکْ خفتهٔ تیغ تو از حلاوتِ زخم
زبان برآورد و زخم را دهان لیسد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این چند بیت به زیبایی و لذت عشق و محبت اشاره دارد. در این اشعار، فرشته‌ای که از شیرینی یک بوسه پر از شوق می‌شود، نشان‌دهنده‌ٔ عشق عمیق و شعف است. همچنین به تأثیر این عشق بر روح و روان اشاره می‌شود، به‌گونه‌ای که روح آسمانی‌ها نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد. در بخش دیگر، سخن از زیبایی و جذابیت زخم‌های ناشی از عشق و تیر شوق است، که زبان نیز به تحسین آن برمی‌خیزد. به‌طور کلی، این اشعار تجلی‌گر زیبایی‌ها و سختی‌های عشق هستند.