شمارهٔ ۴۱ رودکی
رودکی سمرقندی / قصاید و قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
مهتران جهان همه مردند
مرگ را سر همه فرو کردند
زیر خاک اندرون شدند آنان
که همه کوشک‌ها برآوردند
از هزاران هزار نعمت و ناز
نه به آخر بجز کفن بردند؟
بود از نعمت آنچه پوشیدند
وآنچه دادند و آنچه را خوردند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به موضوع مرگ و ازبین رفتن بزرگان و خوشبختی‌ها اشاره می‌کند. او می‌گوید که تمام سروران و مهتران دنیای زندگی، در انتها به مرگ تن داده و زیر خاک رفتند. آن‌ها که بارها از نعمت‌ها و لذت‌های زندگی بهره‌مند شده بودند، در نهایت فقط کفن به همراه دارند و هیچ‌یک از ثروت‌ها و خوشی‌ها را نمی‌توانند ببرند. شاعر یادآور می‌شود که همه نعمت‌ها و لذت‌های دنیوی در نهایت بی‌فایده‌اند و انسان‌ها هیچ چیزی از آن‌ها با خود نمی‌برند.