نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۳ رودکی

رودکی سمرقندی / قصاید و قطعات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

تا کی گویی که اهل گیتی

در هستی و نیستی لئیمند؟

چون تو طمع از جهان بریدی

دانی که همه جهان کریمند

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به این موضوع اشاره دارد که برخی انسان‌ها در زندگی‌های خود به دنبال چیزهای مادی هستند، در حالی که کسی که از دنیا دل بریده، می‌داند که همه چیز در این جهان فانی و بی‌ارزش است. به تعبیر دیگر، وقتی از خواسته‌های دنیا دست می‌کشید، درمی‌یابید که همه چیز در این عالم زودگذر و ناپایدار است.