نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵۰ رودکی

رودکی سمرقندی / قصاید و قطعات / وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)

دریا دو چشم و آتش بر دل همی فزاید

مردم میان دریا وآتش چگونه شاید؟

نیش نهنگ دارد دل را همی خساید

ندهم، که ناگوارد، که‌ایدون نه خرد خاید

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به دنیای پرچالش انسان‌ها اشاره دارد که در میان دو نیروی قوی، یعنی دریا و آتش، قرار دارند. دریا نماد خطر و آتش نماد عواطف شدید است. بیان شده که این تداخل و تضاد می‌تواند روح و دل انسان‌ها را تحت فشار قرار دهد و آنها را آزمایش کند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که نباید در برابر مشکلات و چالش‌ها از خود تسلیم نشان داد و باید با خرد و آگاهی مواجه شد.