شمارهٔ ۵۶ - در مدح ابوالطیب طاهر مصعبی رودکی
رودکی سمرقندی / قصاید و قطعات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
مرا جود او تازه دارد همی
مگر جودش ابر است و من کشتزار
«مگر» یک سو افکن، که خود هم چنین
بیندیش و دیدهٔ خرد برگمار
ابا برق و با جستن صاعقه
ابا غلغل رعد در کوهسار
نه ماه سیامی، نه ماه فلک
که اینت غلام است و آن پیشکار
نه چون پور میر خراسان، که او
عطا را نشسته بود کردگار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
فراز بالا به تمجید از بخشندگی و جود (سخاوت) خداوند اشاره دارد. شاعر به این نکته می‌پردازد که جود خداوند مانند ابری است که بر کشتزار زندگی‌اش باران می‌بارد. او از خداوند می‌خواهد که به او نگاه کند و خود را در این بخشندگی بیند. شاعر با اشاره به پدیده‌های طبیعی مانند رعد و برق، بر بزرگی و قدرت خداوند تأکید می‌کند و می‌گوید که ماه و سایر اجرام آسمانی نمی‌توانند در مقابل عظمت او قرار گیرند. همچنین به مقایسه‌ای از عطا و بخشش می‌پردازد و بر برتری خداوند نسبت به دیگران تأکید می‌کند.