شمارهٔ ۵۷ رودکی
رودکی سمرقندی / قصاید و قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
اگر گل آرد بار آن رخان او، نه شگفت
هر آینه چو همه مِیْ خورَد گل آرد بار
به زلفْ کژ ولیکن به قد و قامت راست
به تن درست ولیکن به چشمکان بیمار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی‌های محبوبی می‌پردازد که با وجود برخی نقص‌ها، جذاب و دلربا به نظر می‌رسد. شاعر به تضادهایی در ویژگی‌های ظاهری او اشاره می‌کند؛ مانند زلفی که نامنظم است، ولی قد و قامتش درست و متناسب به نظر می‌رسد. به طور کلی، او زیبایی را در تضادها و نواقص می‌بیند و به این نکته اشاره می‌کند که عشق و جذابیت فراتر از کمال ظاهری است.