شمارهٔ ۶۶ رودکی
رودکی سمرقندی / قصاید و قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
زادوش، عطارد، آن که نخوانیش جز دبیر
یک نام او عطارد و یک نام اوست تیر
عاجز شود ز اشک دو چشم و غریو من
ابر بهارگاهی و بُختور در مَطیر
گیتی چو گاو نیک دهد شیر مر ترا
خود باز بشکند به کرانه، خُنورِ شیر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات به توصیف عطارد (سیاره مَهر) و برخی ویژگیهای آن پرداخته شده است. شاعر عطارد را با نامهای مختلف مثل دبیر و تیر معرفی میکند. وی به احساسات و ناتوانی خود از اشک و فریاد اشاره میکند و تصویر ابر بهاری و سرنوشت را نیز به تصویر میکشد. همچنین به شکوفایی و نعمتهایی که جهان ارائه میدهد، اشاره کرده و میگوید که اگرچه دنیا خوب است، اما در نهایت خود آن را میشکند.