نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۱۳ رودکی

رودکی سمرقندی / ابیات پراکنده / وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)

خود غم دندان به که توانم گفتن؟

زرین گشتم برون سیمین دندان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان احساسات درونی خود می‌پردازد و از غم و ناراحتی‌اش می‌گوید. او احساس می‌کند که گاهی دندان‌هایش در اثر غم و دلتنگی، زرد و غیرقابل تحمل می‌شوند، به طوری که زیبایی‌اش را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این ابیات به زیبایی و زشتی و تأثیر احساسات بر ظاهر اشاره دارد.