ابیات پراکنده — رودکی

Name: ابیات پراکنده — رودکی
Author: رودکی سمرقندی

رودکی سمرقندی / رودکی

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — گرچه بشتر را عطا باران بود
شمارهٔ ۳ — تنت یک و جان یکی و چندین دانش
شمارهٔ ۲ — پیش تیغ تو روز صف دشمن
شمارهٔ ۵ — جز به مادندر نماند این جهان گربه‌روی
شمارهٔ ۶ — گوش تو سال و مه به رود و سرود
شمارهٔ ۴ — چنان که اشتر ابله سوی کنام شده
شمارهٔ ۸ — شیر آلغده که بیرون جهد از خانه به صید
شمارهٔ ۹ — نباشد زین زمانه بس شگفتی
شمارهٔ ۷ — درنگ آسا سپهر آرا بیاید
شمارهٔ ۱۴ — اگرت بدره رساند همی به بدر منیر
شمارهٔ ۱۵ — همی بایدت رفت و راه دورست
شمارهٔ ۱۶ — ندیده تنبل اوی و بدیده مندل اوی
شمارهٔ ۱۷ — فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید
شمارهٔ ۱۱ — کمندش بیشه بر شیران قفس کرد
شمارهٔ ۱۲ — هر آنچه مدح تو گویم درست باشد و راست
شمارهٔ ۱۳ — گیهان ما به خواجهٔ عدنانی
شمارهٔ ۱۰ — چو گرد آرند کردارت به محشر
شمارهٔ ۱۹ — جغد که با باز و پلنگان پرد
شمارهٔ ۱۸ — تا کی کنی عذاب و کنی ریش را خضاب؟
شمارهٔ ۲۲ — آی از آن چون چراغ پیشانی
شمارهٔ ۲۰ — تا لباس عمر اعدایش نگردد بافته
شمارهٔ ۲۱ — بر روی پزشک زن، میندیش
شمارهٔ ۲۳ — خاک کف پای رودکی نسزی تو
شمارهٔ ۲۵ — همه نیوشهٔ خواجه به نیکویی و به صلحست
شمارهٔ ۲۴ — به باز کریزی بمانم همی
شمارهٔ ۲۶ — هیچ راحت می‌نبینم در سرود و رود تو
شمارهٔ ۲۸ — لاد را بر بنای محکم نه
شمارهٔ ۳۲ — با دل پاک مرا جامهٔ ناپاک رواست
شمارهٔ ۲۹ — خوبان همه سپاهند، اوشان خدایگانست
شمارهٔ ۳۰ — بهارچین کن ازان روی بزم خانهٔ خویش
شمارهٔ ۳۱ — فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید
شمارهٔ ۳۳ — معذورم دارید کِم اندوهِ وَغیش است
شمارهٔ ۲۷ — شب قدر وصلت ز فرخندگی
شمارهٔ ۴۱ — به تو بازگردد غم عاشقی
شمارهٔ ۳۸ — زین و زان چند بود برکه و مه؟
شمارهٔ ۳۷ — راهی آسان و راست بگزین، ای دوست
شمارهٔ ۴۰ — بخت و دولت چو پیشکار تواند
شمارهٔ ۳۴ — چه گر من همیشه ستا گوی باشم
شمارهٔ ۳۶ — ز مهرش مبادا تهی ایچ دل
شمارهٔ ۳۵ — بودنت در خاک باشد، بافدم
شمارهٔ ۳۹ — از جود قبا داری پوشیده مشهر
شمارهٔ ۴۶ — رخ اعدات از تش نکبت
شمارهٔ ۴۸ — یافتی چون که مال غره مشو
شمارهٔ ۴۷ — ای جان همه عالم در جان تو پیوند
شمارهٔ ۴۴ — مرده نشود زنده، زنده بستودان شد
شمارهٔ ۴۹ — دل از دنیا بردار و به خانه بنشین پست
شمارهٔ ۴۲ — ایا بلایه، اگر کارت تو پنهان بود
شمارهٔ ۴۳ — گوسپندیم و جهان هست به کردار نغل
شمارهٔ ۴۵ — فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید
شمارهٔ ۵۰ — هردم که مرا گرفته خاموش
شمارهٔ ۵۳ — بدان مرغک مانم که همی دوش
شمارهٔ ۵۴ — هر آن کریم که فرزند او بلاده بود
شمارهٔ ۵۱ — چرخ چنینست و بدین ره رود
شمارهٔ ۵۲ — شاخی برآمد از بر شاخ درخت تود
شمارهٔ ۵۵ — ماغ در آبگیر گشته روان
شمارهٔ ۵۶ — برو، ز تجربهٔ روزگار بهره بگیر
شمارهٔ ۵۷ — ماهی دیدی کجا کبودر گیرد؟
شمارهٔ ۵۹ — اگر من زونجت نخوردم گهی
شمارهٔ ۶۰ — مدخلان را رکاب زرآگین
شمارهٔ ۶۱ — تا زنده‌ام مرا نیست جز مدح تو دگر کار
شمارهٔ ۶۲ — گزیده چهار توست، بدو در جهانهان
شمارهٔ ۶۳ — چنان بار برآورد به خویشتن
شمارهٔ ۶۵ — علم ابر و تندر بود کوس او
شمارهٔ ۶۴ — فاخته بر سرو شاهرود بر آورد
شمارهٔ ۵۸ — با درفش کاویان و طاقدیس
شمارهٔ ۷۲ — حسودانت را داده بهرام نحس
شمارهٔ ۷۰ — چون سپرم نه میان بزم به نوروز
شمارهٔ ۷۱ — نهاد روی به حضرت، چنان که روبه پیر
شمارهٔ ۶۷ — به حقّ آن خمّ زلف، بسان منقار باز
شمارهٔ ۶۶ — چون لطیف آید به گاه نوبهار
شمارهٔ ۷۳ — بت، اگرچه لطیف دارد نقش
شمارهٔ ۶۸ — در عمل تا دیر بازی و درازی ممکنست
شمارهٔ ۶۹ — تازیان دوان همی آید
شمارهٔ ۷۹ — بانگ کردمت، ای فغ سیمین
شمارهٔ ۸۰ — ای دریغا! که موردزار مرا
شمارهٔ ۸۱ — هر کو برود راست نشستست به شادی
شمارهٔ ۷۶ — بر هبک نهاده جام باده
شمارهٔ ۷۴ — از چه توبه نکند خواجه؟ که هر کجا که بود
شمارهٔ ۷۵ — تو چگونه جهی؟ که دست اجل
شمارهٔ ۷۷ — همی تا قطب با حورست زیر گنبد اخضر
شمارهٔ ۷۸ — بسا کسا! که جوین نان همی نیابد سیر
شمارهٔ ۸۲ — چون جامهٔ اشن به تن اندر کند کسی
شمارهٔ ۸۴ — با دو سه بوسه رها کن این دل از درد خناک
شمارهٔ ۸۳ — آه! ازین جور بد زمانهٔ شوم
شمارهٔ ۸۶ — بس عزیزم، بس گرامی، شاد باش
شمارهٔ ۸۵ — کافور تو با لوس شد و مشک همه ناک
شمارهٔ ۸۷ — یک به یک از در درآمد آن نگار
شمارهٔ ۸۹ — چو هامون دشمنانت پست بادند
شمارهٔ ۸۸ — خشک کلب سگ و بتفوز سگ
شمارهٔ ۹۱ — ای شاه نبی سیرت، ایمان تو محکم
شمارهٔ ۹۲ — لبت سیب بهشت و من محتاج
شمارهٔ ۹۴ — گر کند یاریی مرا به غم عشق آن صنم
شمارهٔ ۹۳ — چرا همی نچمم؟ تا چرا کند تن من
شمارهٔ ۹۷ — بر رخ هزار زهرهٔ ثامور برشکفت
شمارهٔ ۹۵ — تا درگه او یابی مگذر به در کس
شمارهٔ ۹۰ — یار بادت توفیق، روزبهی با تو رفیق
شمارهٔ ۹۶ — بام‌ها را فرسب خرد کنی
شمارهٔ ۱۰۲ — چون برگ لاله بوده‌ام و اکنون
شمارهٔ ۱۰۱ — داری مرا بدان که فراز آیم
شمارهٔ ۱۰۴ — بت پرستی گرفته ایم همه
شمارهٔ ۱۰۳ — سرو بودیم چندگاه بلند
شمارهٔ ۹۸ — آرزومند آن شده تو به گور
شمارهٔ ۱۰۵ — کنه را در چراغ کرد سبک
شمارهٔ ۱۰۰ — من بدان آمدم به خدمت تو
شمارهٔ ۹۹ — هنوز با منی و از نهیب رفتن تو
شمارهٔ ۱۰۹ — میلاو منی، ای فغ و استاد توام من
شمارهٔ ۱۱۰ — بسی خسرو نامور پیش ازین
شمارهٔ ۱۱۱ — از پی الفغده و روزی به جهد
شمارهٔ ۱۱۳ — خود غم دندان به که توانم گفتن؟
شمارهٔ ۱۱۲ — خواسته تاراج گشته، سر نهاده بر زیان
شمارهٔ ۱۰۷ — گر همه نعمت یک روز به ما بخشد
شمارهٔ ۱۰۶ — یکی آلوده‌ای باشد، که شهری را ببالاید
شمارهٔ ۱۰۸ — گر کس بودی که زی توام بفگندی
شمارهٔ ۱۱۴ — به نوبهاران بستای ابر گریان را
شمارهٔ ۱۱۵ — به آتش درون بر مثال سمندر
شمارهٔ ۱۱۷ — هرگز نکند سوی من خسته نگاهی
شمارهٔ ۱۱۸ — تلخی و شیرینیش آمیخته است
شمارهٔ ۱۲۰ — گرفته روی دریا جمله کشتی‌های بر تو
شمارهٔ ۱۲۱ — هر آن که خاتم مدح تو کرد در انگشت
شمارهٔ ۱۱۶ — کیر آلوده بیاری و نهی در کس من
شمارهٔ ۱۱۹ — ای خریدار من ترا بدو چیز:
شمارهٔ ۱۲۲ — به سرو ماند، گر سرو لاله دار بود
شمارهٔ ۱۲۳ — گیتیت چنین آید، گردنده بدین سان هم
شمارهٔ ۱۲۹ — عاجز شود از اشک و غریو من
شمارهٔ ۱۲۶ — چنان که خاک سر شتی به زیر خاک شوی
شمارهٔ ۱۲۴ — به چنگال قهر تو در، خصم بد دل
شمارهٔ ۱۲۵ — ازان کوز ابری باز کردار
شمارهٔ ۱۲۸ — چرا عمر کرکس دو صد سال؟ ویحک!
شمارهٔ ۱۲۷ — آن رخت کتان خویش من رفتم و پردختم
شمارهٔ ۱۳۰ — دلبرا، زوکی مجال حاسد غماز تو
شمارهٔ ۱۳۱ — ای دریغ! آن حر، هنگام سخا حاتم فش
شمارهٔ ۱۳۲ — هفت سالار، کندرین فلکند
شمارهٔ ۱۳۳ — نیست از من عجب که: گستاخم
شمارهٔ ۱۳۴ — گاه آرامیده و گه ارغنده
شمارهٔ ۱۳۶ — از مهر او ندارم بی خنده کام و لب
شمارهٔ ۱۳۵ — منم خو کرده بر بوسش، چنان چون باز بر مسته
شمارهٔ ۱۳۷ — آتش هجر ترا هیزم منم
شمارهٔ ۱۳۸ — به جای هر گران مایه فرومایه نشانیده
شمارهٔ ۱۳۹ — گر نعم‌های او چو چرخ دوان
شمارهٔ ۱۴۰ — در راه نشابور دهی دیدم بس خوب
شمارهٔ ۱۴۲ — کز شاعران نوندمنم و نوگواره
شمارهٔ ۱۴۵ — یک سو کشمش چادر، یک سو نهمش موزه
شمارهٔ ۱۴۱ — جعدی سیاه دارد، کز کشی
شمارهٔ ۱۴۴ — بتگک ازان گزیده‌ام این کازه
شمارهٔ ۱۴۳ — ای خون دوستانت به گردن، مکن بزه
شمارهٔ ۱۵۰ — بزرگان جهان چون بند گردن
شمارهٔ ۱۴۹ — ای بار خدای، ای نگار فتنه
شمارهٔ ۱۴۸ — ماه تمامست روی دلبرک من
شمارهٔ ۱۴۷ — خوش آن نبیذ غارجی با دوستان یکدله
شمارهٔ ۱۵۲ — ندارد میل فرزانه به فرزند و به زن هرگز
شمارهٔ ۱۵۳ — ایا خورشید سالاران گیتی
شمارهٔ ۱۵۱ — زلفینک او نهاده دارد
شمارهٔ ۱۴۶ — ناگاه برآرند ز کنج تو خروشی
شمارهٔ ۱۵۵ — مهر جویی ز من و بی مهری
شمارهٔ ۱۵۶ — بر تو رسیده بهر دل تنگ چاره‌ای
شمارهٔ ۱۵۷ — گه در آن کندز بلند نشین
شمارهٔ ۱۵۸ — کار بوسه چو آب خوردن شور
شمارهٔ ۱۵۴ — گه ارمنده‌ای و گه ارغنده‌ای
شمارهٔ ۱۵۹ — بتا، نخواهم گفتن تمام مدح ترا
شمارهٔ ۱۶۰ — من کنم پیش تو دهان پر باد
شمارهٔ ۱۶۱ — باغ ملک آمد طری از رشحهٔ کلک وزیر
شمارهٔ ۱۶۹ — ای آن که من از عشق تو اندر جگر خویش
شمارهٔ ۱۶۸ — به جمله خواهم یک ماهه بوسه از تو، بتا
شمارهٔ ۱۶۳ — نیل دمنده تویی به گاه عطیت
شمارهٔ ۱۶۲ — چه نیکو سخن گفت یاری به یاری
شمارهٔ ۱۶۵ — آهو ز تنگ کوه بیامد به دشت و راغ
شمارهٔ ۱۶۴ — مرا با تو بدین باب تاب نیست
شمارهٔ ۱۶۶ — از خر و پالیک آن جای رسیدم که همی
شمارهٔ ۱۶۷ — جهانا، همانا کزین بی‌گناهی
شمارهٔ ۱۷۶ — جز برتری ندانی، گویی که آتشی
شمارهٔ ۱۷۱ — شدم پیر بدین سان و تو هم خود نه جوانی
شمارهٔ ۱۷۲ — زر خواهی و ترنج، اینک این دو رخ من
شمارهٔ ۱۷۴ — آمد این نوبهار توبه شکن
شمارهٔ ۱۷۰ — ازو بی اندهی بگزین و شادی با تن آسانی
شمارهٔ ۱۷۳ — سرو است آن یا بالا؟ ماه است آن یا روی؟
شمارهٔ ۱۷۵ — شاعر شهید و شهره فرالاوی
شمارهٔ ۱۷۷ — ای مایهٔ خوبی و نیک نامی