شمارهٔ ۱۳۹ رودکی
رودکی سمرقندی / ابیات پراکنده / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
گر نعم‌های او چو چرخ دوان
همه خوابست و خواب بادفره
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، شاعر به توصیف نعمت‌ها و لذایذ خداوند می‌پردازد و اشاره می‌کند که این نعمت‌ها همچون چرخ در حال چرخش هستند، اما در واقع همه چیز خواب و غفلت است. به عبارت دیگر، باوجود این نعمت‌ها، مردم در خواب و بی‌خبری به سر می‌برند.