شمارهٔ ۱۸ رودکی
رودکی سمرقندی / ابیات پراکنده / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
تا کی کنی عذاب و کنی ریش را خضاب؟
تا کی فضول گویی و آری حدیث غاب؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، گوینده از کسی میپرسد که چه زمانی به عذاب و درد و زحمت ادامه میدهد و ریش خود را رنگ میزند. همچنین از او انتقاد میکند که چرا در مورد مسائل بیهوده و غیرضروری صحبت میکند و به گفتههای دیگران اهمیت میدهد.