رباعی شمارهٔ ۱۴ رودکی
رودکی سمرقندی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
آمد بر من، که؟ یار، کی؟ وقت سحر
ترسنده، ز که؟ ز خصم، خصمش که؟ پدر
دادمش دو بوسه، بر کجا؟ بر لب تر
لب بُد؟ نه، چه بُد؟ عقیق، چون بُد؟ چو شکر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر به محبوبش می‌گوید که در صبح زود به یاد او افتاده و از ترس و غم دشمنانش نگران است. او به محبوبش لبخند و بوسه‌ای می‌دهد و می‌گوید لب‌هایت مانند عقیق و شیرین‌تر از شکر هستند.