شمارهٔ ۱۴ ابوالفرج رونی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از احساس ناتوانی و غم ناشی از هجری صحبت می‌کند که تاب آن را ندارد. او به عدم آرامش و خواب اشاره می‌کند و می‌گوید که در محافل مقدس مانند مسجد و محراب هم نمی‌تواند آرام بگیرد. در نهایت، از اشک‌هایش که مانند دریا او را غرق کرده، سخن می‌گوید و می‌خواهد دیگران از این وضعیت او عبور کنند.